We krijgen een  herfstig bruin bier in  het glas met een mooie  dense licht beige schuimkraag. Een schuimkraag die nog eens wandklevend is ook. Dat het bier  vrij troebel is stoort niet, het presenteert heel mooi. 

Een complex aroma  vult de neus. We ruiken rijp fruit, rozijnen , wat porto en chocolade. We menen het aroma te herkennen van een bier dat op vat gerijpt is. Het aroma geeft zoveel vrij dat het even duurt eer we alles ontdekt hebben. We voelen al een stevige alcoholboost in de neus. Het bier heeft alle kenmerken van een stevige quadrupel.

De smaak zet zoet en heel volmondig aan. Die volmondigheid blijft de hele smaakervaring beheersen. Een bier met een stevige body die getemperd wordt door een subtiele hopbitterheid. 

In de afdronk blijft het hopbitter mooi hangen in combinatie met de fruitige accenten. 

Dit is een zeer kwalitatief bier dat velen zullen associëren met de herfst of de winter en een knetterend haardvuur. Het panel is het er  over eens dat dit in de bierstijl van de quadrupels een topper is. Complex , smaakvol en toegankelijk tegelijk. Het krijgt de uitzonderlijke score van 4,5 hopbellen. 

Het etiket  leert ons dat het bier 11% alc heeft en dat het helemaal niet gerijpt is op vat. Als we dan toch één minpuntje mogen noemen (niet dat we verwachten dat de brouwers diep in  Luxemburg ons oordeel ooit zullen lezen) dan is het wel de vormgeving van het etiket. Een mal stripfiguur doet afbraak aan de sprankelende kwaliteit van het bier.  

Een geel-blond bier dat redelijk troebel is. Ondanks de mooie dichte schuimkraag komen ons redelijk sterke aroma’s tegemoet. De aroma’s zijn deze vin exotische vruchten, passievrucht en citrus. Meer bepaald pompelmoes wordt door iedereen herkend. Het zijn duidelijk de aroma’s van een stevige hopgift (dryhopping)

In de smaak zet dit bier verfrissend aan met een zeer lichte bitterheid. Dit bier is een typisch voorbeeld van een New England IPA. Na enkele slokken bemerken we wel dat het bij dit bier van 6,5 alc wat ontbreekt aan body, het doet soms wat denken aan limonade.

In de afdronk blijven opnieuw de pompelmoes en de exotische vruchten wat hangen. 

Dit bier is een goed voorbeeld in zijn stijl, en is met zekerheid een lekker verfrissend terrasjesbier. Sommige panelleden missen  wel wat diepgang waardoor het bier strandt op 3,5 hopbellen. 

Dit bier wordt verkocht in blik. Zoals u eerder al bij onze besprekingen kon lezen is dit voor ons zeker geen bezwaar, in tegendeel, het is een goede manier om bier te verpakken. Zeker IPA’s in al hun vormen hebben er baat bij zeer donker – en best niet te lang – bewaard te worden. 

Koperkleurig, vrij helder bier met een schuimkraag die vrij snel vervalt tot een randdekkend laagje, dat toch enigszins wandklevend is.

We ruiken onmiddellijke de typerende geur van wilde gisting en lambiek. Verder worden houtsnippers genoemd, eiken vaten en de bijhorende vanilletoetsen en wat hars. Een mooi aroma dat meteen vrijkomt door de lage schuimkraag. We weten al bij het waarnemen van het aroma dat dit bier bij de Oude Geuze moet worden ingedeeld. 

De smaak zet naar verwachting zuur aan. We stellen vast dat het melkzuur vrij prominent aanwezig is, voor sommigen in het panel zelfs iets té. De bitterheid is zeer goed in balans en wringt op geen enkel ogenblik. Naar mate het bier wat opwarmt komen bijkomende aroma’s en smaken vrij die het zure wat temperen. Het bier is verfrissend maar heeft toch voldoende body. 

Wanneer we de fles bekijken leren we dat we een Oude Geuze van 8% alc drinken die nog eens extra gerijpt heeft op een whiskyvat. En jawel, nu we dit weten nemen we in het aroma de subtiele toetsen van whisky waar. Wanneer het bier koud staat zijn die aroma’s niet te onderscheiden. 

Dit is kwalitatief zonder meer een topbier onder de toppers. Geen instapbiertje, eerder voor gevorderden. De autonome geuze brouwerij / stekerij Oud Beersel heeft al jaren onze sympathie. Bij ons krijgt het vier hopbellen. Waarom niet nog meer horen we u denken. Enkele panelleden worstelden van bij aanvang toch met het stevige zuurtje.

Donker rood bier met een roze schijn in de dikke schuimkraag. Het heldere bier presenteert mooi en zomers met een gemiddelde pareling. 

In het aroma ontdekken  we amarenokersen en snoepen (poepkes). Het aroma is wat chemisch. 

De smaak zet erg zoet aan, met opnieuw de snoepen en en amarenokersen op de voorgrond. Dit is zeker aangezoet (aspartaam?). Enkel een goede body wat bitterheid houden dit bier nog staande. 

Voor een bier met 8,5% alc mist het complexiteit en diepgang. Mits zeer koud geserveerd kan het op een zomerse dag voor sommigen verfrissend zijn, maar meer dan dat zal het nooit worden. Technisch is het goed gebrouwen dus krijgt het met enige mildheid toch 2,5 hopbellen. 

Wat wij ons bij dergelijke bieren afvragen is: waarom? In godsnaam… waarom? Laat ons even verduidelijken . Men doet bij brouwerij De Brabandere alle moeite van de wereld om een topbier te brouwen. Hun Oud Bruin wordt met liefde gebrouwen, op eiken foeders gerijpt om tot een zeer verfijnd resultaat te komen en dan doet men er kleur- smaak- en / of zoetstoffen bij? Waarom dan niet gewoon een gemiddeld bier brouwen en dat verprutsen? Enfin, misschien een vraag als we ooit een brouwerijbezoekje doen. 

Stroblond bier met een mooie vaste schuimkraag die stevig blijft staan op het bier. Het bier presenteert goed met een fijne stevige pareling.

Het aroma verdeelt het proefpanel, we herkennen duidelijk het aroma van eikgerookte tarwemout. In onze eerste proefversie van het Emielbier was dit aroma ook nadrukkelijk aanwezig. Fijn dat grote brouwers ons voorbeeld volgen . Daarnaast komt het granige op de voorgrond waarbij iemand spelt meent te herkennen.

De smaak zet vol en zoetig aan maar wordt in evenwicht gehouden door het hopbittere. Het granige komt terug in de smaak die na een tijd wat plakkerig wordt. Het rokerige blijft hangen. We merken dat het bier een stevige alcoholboost heeft. Maar voor een alcoholgehalte van 10% hadden we toch graag wat meer complexiteit in het bier gehad.

De rokerigheid en de hopbitterheid beheersen de afdronk.

Bij Duvel Moortgat experimenteren ze wel eens meer met hun iconische Duvel. In het verleden werden we wel meer verrast. Of deze Imperial Blond een blijvertje wordt valt af te wachten.

Oranje troebel bier met een licht beige schuimkraag. De schuimkraag is mooi dicht en stevig. Zeker tegen het licht is dit een heel mooi bier.

We merken meteen een zurig aroma zoals geuze, maar dan rijker aan fruit zoals druiven en groene appel.

De smaak zet zoals verwacht zurig aan en we herkennen duidelijk het melkzuur. Een goede body in de basis houdt het bier goed in balans zonder naar zoet of plakkerig over te hellen. Heel smaakvol bier voor een bier van 6,5%alc.

De body valt snel weg, maar het zurige blijft hangen met een licht bittere ondertoon.

De smaak en kleur leiden het proefpanel onmiddellijk richting de Aged Pale bieren. Dit zijn foederbieren die de basis vormen voor de Zuid-West-Vlaamse typische Oud Bruin. Slechts enkele brouwerijen brengen dit bier, ongeblend, rechtstreeks uit de foeder, op de markt onder de noemer Aged Pale. Deze versie rijpte 20 maanden op de eiken foeders.

Qua smaak leunt dit aan bij een oud bruin, maar de kleur is anders en het bier is meer in balans. Het zurige zorgt ervoor dat dit wel een niche-bier is. Niet iedereen is even grote fan van het zuur, maar binnen zijn niche is dit een zeer sterke vertegenwoordiger van deze zeldzame bierstijl. Zeker te proeven op een zomers terrasje!!

We deden wat opzoekingen naar de brouwerij in kwestie, maar het blijkt niet zo eenduidig wie nu eigenlijk de brouwstok hanteert. Op de website zijn wel mooie beelden te zien van de gebruikte foeders. Sour Ale Brewery maakt deel uit van een groep waarin onder andere ook Gulden Spoor (brouwers van ons Huntersbier) vertegenwoordigd is. De groep is helaas financieel noodlijdend. Hopen maar dat we nog een tijdje kunnen genieten hun creaties!

Donker bier met een licht beige schuimkraag. De schuimkraag is mooi en blijft vrij goed aan de wand van het glas kleven. Het heeft een stevige pareling. In het bier zien we wat gist.

Een vrij gesloten neus, we ruiken wat appel.

Het bier zet zacht aan met een zoete ondertoon. We proeven koffie en chocolade, ondersteund door een stevige body. De alcohol blijft wat in de keel hangen, het heeft dan ook 9% alc. Het panel heeft het moeilijk om dit te definiëren. Enerzijds lijkt dit bier al vrij oud te zijn, volgens sommigen het gevolg van een rijping op vat. Daarbij wordt aan bourbon gedacht.

De afdronk is licht hoppig en ook de koffie en de chocolade blijven hangen.

Het basisbier van dit bier is Chimay Blauw. Het bier rust 8 maanden op eiken vaten die ook voor de whisky van brouwerij het Anker.

Licht blond bier met uiteraard een witte sterke schuimkraag. Het bier oogt troebel, het lijkt uiterlijk op een witbier.

De geur van citrus, meer bepaald roze pompelmoes, springt onmiddellijk in de neus. Het bier ruikt echt fris door dryhopping. Geen geuren daarnaast die de ervaring kunnen verstoren. Na het ruiken verwachten we dan ook een NEIPA, in combinatie met het troebele uiterlijk.

De smaak zet zoet en fruitig aan. Naast de fruitigheid van de dryhoppingproeven we overduidelijk ook een toevoeging van fruit. Passievrucht, abrikoos, zelfs wat ananassnoep. Het bitter zit mooi op de achtergrond en houdt het bier in balans terwijl het zoete fruitige op de voorgrond treedt en blijft.

De meeste panelleden zijn lovend over dit verfrissende zomerse bier. Eén panellid drinkt dit bier echt niet graag. Wij proefden dit bier in de winter, het zou op een zomers terras wellicht nog meer tot zijn recht komen. Mooi geprestenteerd etiket met ruim voldoende informatie.

We zijn sterk verwonderd dat er geen fruit aan het bier is toegevoegd. Alle fruitige toetsen zijn dus afkomstig van de hop. We zijn geïnspireerd door dit bier. Barbe Rouge is een hopsoort die we niet kenden en die we zeker eens gaan opzoeken. Ook de presentatie van de etiketten werkt inspirerend.