Zeer donker bier met een mooie dichte schuimkraag. De kleur van het bier is bijna zwart en de beige schuimkraag verraadt het gebruik van donkere mouten. De schuimkraag blijft in twee delen staan. De “eiwit-laag” wijst ook op het gebruik van veel mout in dit bier. Het andere deel van de schuimkraag wordt veroorzaakt door een stevige pareling.

In het aroma komt rood gerijpt fruit duidelijk naar voor, samen met gedroogde pruimen. Het bier ruikt zoetig, ook naar krieken, maar zonder de zurigheid die men zich daarbij voorstelt.

De smaak is minder zoet dan het aroma doet vermoeden. De gebrande mouten zorgen voor een boeiende complexiteit in dit bier. Koffie en gebrande mout geven een eerder bittere smaakbeleving, maar deze wordt afgewisseld met redelijk wat zoet van de mout, drop en zelfs een pepertje. Een klein zuurtje op de achtergrond doet de rest. Hop is in dit bier beperkt gebruikt.

Er is twijfel in het proefpanel of dit bier op vat gerijpt is.

In de afdronk komt de gebrande bitterheid meer naar voor dan de hopbitterheid en dat is voor sommigen eerder een minpuntje.

Tip: Toevallig hadden wij bij de degustatie wat donkere chocolade bij de hand. Wat een prachtige combinatie met dit bier!

Het proefpanel schatte dit bier op 7 à 9 % alcohol, maar met 10,5% is dit toch een stevige klepper.

Een zeer boeiend bier van een artisanale brouwerij die wij nog niet kenden.

Brouwerij Vermeersch begon als een bierfirma opgericht door een voormalige coureur in de autosport. Inmiddels is de onderneming uitgegroeid tot een volwaardige artisanale brouwerij met eigen productie.

Deze maand proeven we 2 keer hetzelfde bier, maar wel van een verschillend jaartal. Sinds 2017 verschijnt jaarlijks de Lupulus Magnum op de markt. Het betreft een versie van de blonde tripel die gedryhopt wordt (ieder jaar een andere hop) en in exclusieve flessen van 1,5 liter wordt gebotteld.

Zoals altijd proefde ons panel de bieren blind. Deze keer naast elkaar zodat we goed konden vergelijken.

“Superdelic 2024”

Bier met een zeer lichte blonde kleur. De schuimkraag vervalt vrij snel, maar er blijft wel een laagje achter op het bier. Redelijk stevige bruis.

We ruiken wat kolen en oude hop. Het geheel komt wat muf over. Als een bier waarin verouderde hop is gebruikt of een bier dat niet goed bewaard werd.

In de smaak proeven we ook wat veroudering, maar vooral valt op hoe weinig body dit bier heeft.

Alleen over de afdronk zijn de meningen verdeeld. Sommigen ervaren een lange hopbittere afdronk, anderen niet. Een licht zuurtje komt opzetten in de afdronk.

Voor dit bier zijn geen liefhebbers in ons proefpanel en het eindigt dan ook op 2 hopbellen.

“Krush 2026”

Eveneens een licht blond bier, maar toch iets donkerder dan het vorige. Lichtjes gesluierd met een mooie dikke sterke schuimkraag.

Matig bruisend.

Aanvankelijk een zeer aangename citrusgeur, pompelmoes, maar die waarneming verzwakt vrij snel.

Dit bier presenteert veel mooier dan het eerste maar bij het proeven missen we ook hier body.

De hopbitterheid komt al in de smaak naar voor en zal tot in de afdronk blijven hangen. Daarnaast nemen we ook een limonadetoets waar.

We benoemen dit als een IPA zoals er veel zijn, een zomerbiertje.

10 jaar geleden zou dit hoger gescoord hebben, maar nu vinden we hier weinig verrassing in.

Wanneer we zien welk bier we drinken zijn we toch wat verrast .Dit blijkt een tripel hop van 8,5% alc te zijn. Dan is het gebrek aan body toch wel echt sneu. Wat ons ook opvalt is de datering. Op de tweede fles staat 2026, we proefden dit bier echter al in december 2025. We kunnen er dus vanuit gaan dat het bier waarop 2024 staat al gebrouwen is in 2023. Voor een tripel hop is die dus al behoorlijk oud en mag het niet verwonderen dat het hoparoma niet meer tot zijn recht komt. Toch wordt dit bier blijkbaar nog verkocht. De brouwer haalt daar geen eer van.

Waar de brouwer wel eer van haalt zijn de flessen. Die zijn zeer verzorgd. Maar goed, inhoudelijk ontbreekt er ons inziens één en ander.

Dit donkerblonde bier neigt een beetje naar oranje. Bij het uitgieten ontstaan twee lagen schuim, de eerste van de pareling, met daaronder een dichte schuimkraag die langzaam optrekt. Mooi!

Een zeer geparfumeerd aroma met daarin zeer herkenbaar vanille en houtsnippers. We menen dat dit mogelijk op houten vaten gerijpt is. Het aroma is zo sterk dat het ook blijft hangen na de eerste slok.

De smaak is vol en de pareling prikkelt op de tong. Het parfum zet zich ook door in de smaak wat het bier nogal zwaar doet over komen. Het heeft inderdaad ook 9,5% alc. Toch is er voldoende frisheid in het bier aanwezig om het evenwicht te behouden. Het vloeit dan ook licht bitter uit

In de afdronk merken we duidelijk de

aanwezigheid van een sterke drank waarop dit bier mogelijk heeft gelegen.

De Koekoeksbrouwers brouwen verschillende (vaak tijdelijke) bieren en dit blijkt een blend te zijn van de Tripel die gerijpt is op vaten van Gouden Carolus Whisky met een Quadrupel. Wat meteen de naam Quatripel verklaart.

Een origineel brouwsel, maar of we het in de toekomst nog in de handel zullen vinden is een andere vraag.

We krijgen een  herfstig bruin bier in  het glas met een mooie  dense licht beige schuimkraag. Een schuimkraag die nog eens wandklevend is ook. Dat het bier  vrij troebel is stoort niet, het presenteert heel mooi. 

Een complex aroma  vult de neus. We ruiken rijp fruit, rozijnen , wat porto en chocolade. We menen het aroma te herkennen van een bier dat op vat gerijpt is. Het aroma geeft zoveel vrij dat het even duurt eer we alles ontdekt hebben. We voelen al een stevige alcoholboost in de neus. Het bier heeft alle kenmerken van een stevige quadrupel.

De smaak zet zoet en heel volmondig aan. Die volmondigheid blijft de hele smaakervaring beheersen. Een bier met een stevige body die getemperd wordt door een subtiele hopbitterheid. 

In de afdronk blijft het hopbitter mooi hangen in combinatie met de fruitige accenten. 

Dit is een zeer kwalitatief bier dat velen zullen associëren met de herfst of de winter en een knetterend haardvuur. Het panel is het er  over eens dat dit in de bierstijl van de quadrupels een topper is. Complex , smaakvol en toegankelijk tegelijk. Het krijgt de uitzonderlijke score van 4,5 hopbellen. 

Het etiket  leert ons dat het bier 11% alc heeft en dat het helemaal niet gerijpt is op vat. Als we dan toch één minpuntje mogen noemen (niet dat we verwachten dat de brouwers diep in  Luxemburg ons oordeel ooit zullen lezen) dan is het wel de vormgeving van het etiket. Een mal stripfiguur doet afbraak aan de sprankelende kwaliteit van het bier.  

Een geel-blond bier dat redelijk troebel is. Ondanks de mooie dichte schuimkraag komen ons redelijk sterke aroma’s tegemoet. De aroma’s zijn deze vin exotische vruchten, passievrucht en citrus. Meer bepaald pompelmoes wordt door iedereen herkend. Het zijn duidelijk de aroma’s van een stevige hopgift (dryhopping)

In de smaak zet dit bier verfrissend aan met een zeer lichte bitterheid. Dit bier is een typisch voorbeeld van een New England IPA. Na enkele slokken bemerken we wel dat het bij dit bier van 6,5 alc wat ontbreekt aan body, het doet soms wat denken aan limonade.

In de afdronk blijven opnieuw de pompelmoes en de exotische vruchten wat hangen. 

Dit bier is een goed voorbeeld in zijn stijl, en is met zekerheid een lekker verfrissend terrasjesbier. Sommige panelleden missen  wel wat diepgang waardoor het bier strandt op 3,5 hopbellen. 

Dit bier wordt verkocht in blik. Zoals u eerder al bij onze besprekingen kon lezen is dit voor ons zeker geen bezwaar, in tegendeel, het is een goede manier om bier te verpakken. Zeker IPA’s in al hun vormen hebben er baat bij zeer donker – en best niet te lang – bewaard te worden. 

Koperkleurig, vrij helder bier met een schuimkraag die vrij snel vervalt tot een randdekkend laagje, dat toch enigszins wandklevend is.

We ruiken onmiddellijke de typerende geur van wilde gisting en lambiek. Verder worden houtsnippers genoemd, eiken vaten en de bijhorende vanilletoetsen en wat hars. Een mooi aroma dat meteen vrijkomt door de lage schuimkraag. We weten al bij het waarnemen van het aroma dat dit bier bij de Oude Geuze moet worden ingedeeld. 

De smaak zet naar verwachting zuur aan. We stellen vast dat het melkzuur vrij prominent aanwezig is, voor sommigen in het panel zelfs iets té. De bitterheid is zeer goed in balans en wringt op geen enkel ogenblik. Naar mate het bier wat opwarmt komen bijkomende aroma’s en smaken vrij die het zure wat temperen. Het bier is verfrissend maar heeft toch voldoende body. 

Wanneer we de fles bekijken leren we dat we een Oude Geuze van 8% alc drinken die nog eens extra gerijpt heeft op een whiskyvat. En jawel, nu we dit weten nemen we in het aroma de subtiele toetsen van whisky waar. Wanneer het bier koud staat zijn die aroma’s niet te onderscheiden. 

Dit is kwalitatief zonder meer een topbier onder de toppers. Geen instapbiertje, eerder voor gevorderden. De autonome geuze brouwerij / stekerij Oud Beersel heeft al jaren onze sympathie. Bij ons krijgt het vier hopbellen. Waarom niet nog meer horen we u denken. Enkele panelleden worstelden van bij aanvang toch met het stevige zuurtje.

Donker rood bier met een roze schijn in de dikke schuimkraag. Het heldere bier presenteert mooi en zomers met een gemiddelde pareling. 

In het aroma ontdekken  we amarenokersen en snoepen (poepkes). Het aroma is wat chemisch. 

De smaak zet erg zoet aan, met opnieuw de snoepen en en amarenokersen op de voorgrond. Dit is zeker aangezoet (aspartaam?). Enkel een goede body wat bitterheid houden dit bier nog staande. 

Voor een bier met 8,5% alc mist het complexiteit en diepgang. Mits zeer koud geserveerd kan het op een zomerse dag voor sommigen verfrissend zijn, maar meer dan dat zal het nooit worden. Technisch is het goed gebrouwen dus krijgt het met enige mildheid toch 2,5 hopbellen. 

Wat wij ons bij dergelijke bieren afvragen is: waarom? In godsnaam… waarom? Laat ons even verduidelijken . Men doet bij brouwerij De Brabandere alle moeite van de wereld om een topbier te brouwen. Hun Oud Bruin wordt met liefde gebrouwen, op eiken foeders gerijpt om tot een zeer verfijnd resultaat te komen en dan doet men er kleur- smaak- en / of zoetstoffen bij? Waarom dan niet gewoon een gemiddeld bier brouwen en dat verprutsen? Enfin, misschien een vraag als we ooit een brouwerijbezoekje doen. 

Stroblond bier met een mooie vaste schuimkraag die stevig blijft staan op het bier. Het bier presenteert goed met een fijne stevige pareling.

Het aroma verdeelt het proefpanel, we herkennen duidelijk het aroma van eikgerookte tarwemout. In onze eerste proefversie van het Emielbier was dit aroma ook nadrukkelijk aanwezig. Fijn dat grote brouwers ons voorbeeld volgen . Daarnaast komt het granige op de voorgrond waarbij iemand spelt meent te herkennen.

De smaak zet vol en zoetig aan maar wordt in evenwicht gehouden door het hopbittere. Het granige komt terug in de smaak die na een tijd wat plakkerig wordt. Het rokerige blijft hangen. We merken dat het bier een stevige alcoholboost heeft. Maar voor een alcoholgehalte van 10% hadden we toch graag wat meer complexiteit in het bier gehad.

De rokerigheid en de hopbitterheid beheersen de afdronk.

Bij Duvel Moortgat experimenteren ze wel eens meer met hun iconische Duvel. In het verleden werden we wel meer verrast. Of deze Imperial Blond een blijvertje wordt valt af te wachten.