Deze maand een biertje van Nederlandse makelij, ééntje uit het gamma van de enige Nederlandse trappist La Trappe van de abdij in Koningshoeven. De paters aldaar hebben het beheer van de brouwerij weer in eigen handen sedert enige jaren en mogen dus terecht de naam trappist weer gebruiken.

Het bier is verpakt in typisch Nederlandse flesjes van 30cl met een korte hals met de eigen verzorgde “La Trappe-etiketten”. De Quadrupel is te herkennen aan de paarse Q op het etiket en is met zijn 10° alc de zwaarste uit het aanbod.

Bij het uitgieten zien we een bruin bier met een mooie rode schijn en een fijne pareling. Het schuim is mooi wandklevend, licht beige en vervalt snel tot een blijvend laagje. Wij zouden het biertje gesluierd noemen. Net zoals de verpakking presenteert dit bier mooi.

De geur is vrij complex, zoals dat van een bier van 10° mag verwacht worden. We ruiken een soort typische abdijgist die een vol en zoet aroma geeft. Hop is nauwelijks in de geur te onderscheiden. Wel alcohol en mout, maar de gist blijft de bovenhand houden.

Ook de smaak is vrij complex. Er is een zoete aanzet die een beetje mouterig is en die uitvloeit in een zeer zachte hopbitterheid. Door de verschillende leden van het proefteam werden toetsen genoteerd als anijs en rozijnen. Het bier doet ons nogal denken aan de Chimay rouge en drinkt lekker weg.

Enig minpuntje aan dit bier is dat het vrij veel alcohol bevat en toch een lichte smaak heeft. Het is dus een verraderlijk biertje waarvan je het gevoel hebt dat het lekker doordrinkt, maar waardoor je snel van slag bent. Van smaak en type is het bier zeer goed te vergelijken met Chimay rouge dat toch heel wat lichter is van alcohol en daarom licht onze voorkeur geniet.

Toch een zéér geslaagd bier. Heerlijk voor op een zomers terras!

De maand april brengt ons een van de “erkende Belgische abdijbieren”, te herkennen aan het loge met een klein gothisch venstertje met een glas in. Dit is geen kwaliteitsgarantie, maar het betekent dat de brouwer royalty’s afstaat aan de abdij.

Het bier wordt gebrouwen door NV Affligem (onder de groep Heineken) en heeft een alc vol van 7°. Het bier dat wij drinken zit in 33cl flesjes met een goede afwerking met aluminium rond de kroonkurk.

Bij het uitgieten zien we een blond bier met een stevige witte schuimkraag. Het bier is heel helder tot op het einde van het flesje hetgeen ons doet vermoeden dat het niet hergist is. Na controle van het etiket zou dit toch het geval moeten zijn en met enige moeite wringen we een klein beetje gist uit de fles. Wellicht betreft het een gesatureerd bier waaraan slechts een klein beetje gist wordt toegevoegd voor de naam en het aroma.

In de geur komt ons vooral graan tegemoet en een vleugje gist. Toch ontdekken we ook een beetje citrus en een zweem hout. Een mooi en vrij complex aroma dus, dat zich toch niet teveel opdringt.

De smaak brengt ons wat de geur reeds deed vermoeden. Een aanzet van graan en een tikje citrus. Het bier is, in echte Affligem traditie, stevig hopbitter hetgeen het geheel zeer verfrissend maakt. De bitterheid zet zich vooral naar het einde van de dronk door en beheerst ook lang de nasmaak. De mond trekt een beetje droog en je wil een tweede slok van dit biertje. Een alcoholsmaak is in de Postel Blond achterwege gebleven.

Ons oordeel: Een kwaliteitsbier dat tevens een vlotte doordrinker is. Aan te raden voor de liefhebbers van frisse hoppige biertjes. Enig minpuntje: de hergisting in de fles is wellicht eerder een commerciële stunt dan behorend tot het echte brouwproces.

In maart brengen wij een Frans biertje in de kijker. Geen van ons had al van dit bier gehoord, maar de verpakking was zo aantrekkelijk dat we het niet konden laten liggen. Het biertje zit in een 75cl bierfles op kurk met mooie etiketten die het beste doen vermoeden. Het bier heeft een alcoholvol. van 6,6°

Bij het uitgieten kleurt het bier goudblond met een witte fijne schuimkraag die een beetje vervalt. Het is kristal helder tot op het einde. Het bier is duidelijk niet hergist in de fles. Het wordt ons meteen duidelijk dat dit bier voor de Franse markt bedoeld is.

In de geur ruiken we vooral de gist. Wellicht een soort abdijgist.

De smaak is moutig met een zachte bitterheid. Jammer genoeg blijft de smaak wat vlak. Ook in de nasmaak blijft een beetje moutigheid hangen en blijft de zachte bitterheid nog een tijdje aanwezig.

Al bij al vinden wij dit geen slecht biertje, maar het haalt zeker niet de kwaliteit die de verpakking doet vermoeden. Het is een doordrinker voor een groot Frans publiek zonder verrassingen. Waar het bier gebrouwen wordt staat niet op het etiket.

Dit bier is slechts beperkt verkrijgbaar. Het is vooral te koop in de microbrouwerij “La Ferme au chêne” in Durbuy. Deze microbrouwerij ligt in het hartje van Durbuy en er is een mooie taverne bij, waar je de Marckloff op voorhand eens kunt proeven.

Marckloff wordt verkocht in flessen van 75 cl. De fles wordt afgesloten met een kroonkurk, en niet met een kurk, zoals bij veel 75 cl flessen wel het geval is. Het bier hergist op de fles en de smaak zal dus evolueren. Het bier heeft 6,5°alc.

Het bier kleurt licht amber in het glas en is vrij troebel. Het is dan ook een echt artisanaal biertje. We zien een fijn wit schuim, ondersteund door een lichte fijne pareling. Het schuim vervalt vrij snel.

De geur is vooral fruitig en zurig. We ruiken een zweem van krieken en abrikozen.

Bij het proeven valt vooral de licht zure smaak op die een beetje doet denken aan “oude geueze”, hoewel dit bier zeker minder extreem is van smaak en allicht bij meer in de smaak zal vallen van het grote publiek. In de nasmaak toch een beetje hopbitter dat blijft hangen.

Onze mening: een lekker verfrissend artisanaal biertje, vooral te drinken in de zomer.

We nemen eens een risico, want een van onze leden heeft een paar Lindemans Kriekjes in de kelder gevonden. De flesjes zijn 2 jaar over datum. Gezien het lage alcoholpercentage van dit bier weten wij niet of dit bier nog wel drinkbaar zou zijn.

Bij het uitgieten zien we donker, paars/rood bier met een roze schuimkraag die sterk wandklevend is.
Het bier heeft de zoete geur van rood snoepgoed (“poepkes” dat we zeggen).
Het bier heeft een zeer zoete smaak, waarbij geen spoor te bekennen valt van hopbitterheid of de zurigheid van de lambik. Het bier is zeker bijgezoet, misschien komt dit zoet met de tijd meer naar voor?

De nasmaak is, u kunt het al raden…zoet.
Ondanks de leeftijd van het bier, is dit totaal niet verslagen. Het is een echt bier voor zoetekauwen.

Kriek wordt gebrouwen op basis van lambik. Lambik is een bier dat gistte in open eiken vaten en dat, hoe ouder hoe zuriger wordt. De “steker” mengt jonge bieren met oudere bieren tot de ideale mengeling. Op die wijze bekomt men geueze. Om kriek te bekomen laten men verse krieken meegisten in de lambik. Bij grote brouwerijen is het niet uitzonderlijk dat men echter slechts een klein percentage lambik gebruikt en bieren aanzoet om de zure smaak te verdrijven.

Onlangs werden we gevraagd in café ’t Kruisken in Adegem om er een wel heel speciaal biertje te gaan degusteren. Liefmans Gouden Band van verschillende jaargangen.

Dit bier wordt verkocht in mooie 37,5cl champagneflessen met een kurk en een papieren wikkel die kan verschillen naar gelang de jaargang. Om zeker te zijn van welk jaar je biertje is kijk je op de zijkant van de kurk.

Ons eerste geproefde biertje was er eentje van 2006. 
Het bier kleurt donker bruin in het glas met een rode schijn indien je het tegen het licht houdt. Het bier is hergist op de fles, maar door de donkere kleur kun je de helderheid moeilijk bepalen. Het bier wordt bekroond met een mooie beige schuimkraag.
In de geur vooral fruit en een tikje zurigheid. Een frisse geur vooral, dit belooft een verfrissend biertje te worden.
De smaak van dit bier deed ons onmiddellijk denken aan een “oud bruin” bier (zoals je ook Petrus, Duchesse de bourgonge en vele andere hebt). Fris zurig, een beetje zoet en een zachte bitterheid die op de achtergrond aanwezig is. Lekker en verfrissend, maar misschien een beetje verraderlijk want 8°alc, wat bij de meeste van deze bruintjes aanzienlijk minder is. 
De nasmaak is vrij kort en beklemtoont vooral de zachte zurigheid. Wie graag iets verfrissend drinkt maar een Rodenbach bijvoorbeeld te zuur vindt zal zeker van dit biertje houden.

Ons tweede biertje was er eentje van 2004. Het uitzicht van het bier blijft van zelfsprekend hetzelfde. In de geur namen we reeds een eerste verandering waar. De fruitige zurigheid was geweken voor een wat vollere geur met nog steeds een fruitige toets.
De smaak was verrassend veel geëvolueerd (of zou men een ander recept gebruiken?). De zurigheid uit dit biertje is bijna volledig verdwenen wat de volheid en de hopbitterheid naar voor brengt. Dit neigt zelf een beetje naar een abdijbier.

Ons derde biertje was een unicum! Een Liefmans Gouden Band jaargang 1987. Met enige argwaan openden we de fles. Het feit dat er al druk op de fles zat stelde ons reeds gerust. Bij het uitgieten zien we dat de gistbodem op de zijkant van de fles blijft hangen. We krijgen een mooi donker bruin schuimend biertje in het glas. De schuimkraag is licht bruin en de geur stijgt al naar onze neus. Een geur die een zekere zurigheid bevat, maar niet de gevreesde azijn-zurigheid. Wel een zachte volle geur.

Het proeven van dit bier was een ware sensatie. Een ongelooflijke opeenvolging van smaken. Eerst groene appel, dan rozijnen, hout – eik en noten met een zachte bitterheid die lang blijft hangen. In het geheel is de zurige frisheid nooit veraf. ONGELOOFLIJK!